[Fiction?]Promise [5927] + 10000 HIT!!!!
posted on 23 Apr 2009 22:17 by amarai-san in Yสวัสดีค่ะ
สวัสดีปี๋ใหม่เมืองเจ้า
(ผ่านมาแล้วตั้ง 9 วัน= =)
แอบเบี้ยวฟิคไป 20 กว่าวัน ขออภัย ๆ ฮับ แหะๆ^ ^"
คู่ 5927 นี้สั๊น~สั้น รีบเขียนจัด เอ้า เซิญ ๆ
ภายในห้องทำงานของนายเหนือหัววองโกเล่ งานที่เคยกองพะเนินเต็มโต๊ะจนหาที่วางแก้วน้ำแทบไม่ได้เมื่อหลายชั่งโมงก่อนขณะนี้ลงลงไปมากกว่าครึ่ง เสียงลมหายใจสม่ำเสมอดังมาจากมือขวาหัวเงินที่บอสใหญ่ไว้ใจให้มาทำงานแทนฟุบหลับคาหน้าเอกสารที่ทำค้างไว้
“หืม…ทำไมมันเงียบอย่างนี้หว่า” เจ้าของเสียงนุ่มเล็กเอ่ย เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องของตน สายตามองไปที่โต๊ะทำงานเป็นอย่างแรกพลันรอยยิ้มบาง ๆ ก็ปรากฏบนใบหน้าหวาน สึนะเดินไปข้าง ๆ โต๊ะก่อนจะก้มลงจ้องคนแอบหลับ โห..นี่ทำงานไม่หยุดเลยรึไงนะ ถ้าเป็นฉันน่ะคงเสร็จดึก ๆ โน่นเลย~
“โกคุเดระคุงทำหน้าผ่อนคลายแบบนี้ตอนตื่นได้ก็ดีสิน้า” ร่างเล็กยิ้มขำ เปลือกตาของโกคุเดระกระตุกเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ มองไปรอบ ๆ เพื่อปรับภาพและประมวลเหตุการณ์ในเวลา 3 วิฯ
“ระ รุ่นที่สิบ~!!! มาตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับ!” มือขวาของบอสวองโกเล่สะดุ้งผลุดลุกจากเก้าอี้พร้อมกับโค้งตัว 90 องศาขนานกับพื้นแสดงความเคารพได้ทันการ ดูเหมือนมันจะกลายเป็นปฏิกิริยาโต้ตอบอัตโนมติทุดครั้งที่เจอหน้าเขาแล้วสิ สึนะเห็นท่าทางที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่เคยเปลี่ยนของอีกฝ่ายถึงกับถอนหายใจ ทำกับฉันเหมือนเป็นคนอื่นคนไกลไปได้…“เฮ้อ..ทำแบบนั้นทุกทีไม่เบื่อบ้างรึไง” ทั้งที่รู้ว่าจะตอบ..
“ไม่เบื่อแน่นอนครับ!!” นั่นไง……
อยู่กับโกคุเดระคุงแล้วแทบจะเป็นง่อย ขนาดงานของตัวเองยังแทบไม่ได้ทำ แต่ถึงอย่างนั้นก็มารายงานให้ฟังทุกครั้งเผื่อว่าจะมีงานสำคัญ อ้างหน้าที่มือขวาตลอด คงไม่มีใครที่ไหนเหมือนแล้วล่ะ สิบปีที่ผ่านมานี่ไม่เปลี่ยนเลยสักนิด...เอ ถ้าอย่างนั้นคงต้องหาอะไรให้ผ่อนคลายหน่อยล่ะ
“นี่ ๆ โกคุเดระคุง วางงานก่อนได้มั้ย ฉันอยากให้นายเล่นเปียโนให้ฟังหน่อยน่ะ” ทำไมรู้สึกว่ารูปประโยคดูจะเอาแต่ใจนิด ๆ แฮะ
“รับทราบคร้าบ~!! รุ่นที่สิบขอมาผมทำให้ได้หมดอยู่แล้ว” เจ้าตัวปิดแฟ้มบนโต๊ะทันทีที่ได้รับคำสั่ง ใช่ว่าสึนะจะเอ่ยขอให้เขาทำอะไรให้บ่อย ๆ แบบคนอื่น สำหรับเขาถึงกับนับครั้งได้ คงเป็นเพราะความใจร้อนและชอบหาเรื่องมาให้บอสที่เคารพอยู่หลายครั้งซึ่งสึนะก็ไม่ชินกับมันซักที
“ทำไมจู่ ๆ รุ่นที่สิบถึงอยากฟังล่ะครับ” โกคุเดระหันมาถามด้วยสีหน้าฉงน ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินไปตามทางด้วยกัน
“ก็...ฉันไม่ได้ไปเยี่ยมห้องนั้นนานแล้วตั้งแต่มอบหมายให้โกคุเดระเป็นคนดูแลนี่ มันจะเป็นไงบ้างน้า...” คำตอบที่ทำเอาคนถามเหงื่อตกกระตุกยิ้มเจื่อน ๆ เพราะไม่รู้ว่าตัวเองจะจัดห้องได้ถูกใจรึเปล่า เมื่อมาถึงห้องที่ว่า ผู้เป็นมือขวาเปิดประตูพาร่างเล็กเข้ามาข้างใน สึนะรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นในที่นี้ มองตรงไปข้างหน้าจะเห็นบริเวณกำแพงที่ถูกติดเป็นประตูกระจกทั้งผนังทำให้แสงแดดยามบ่ายสาดกระทบเข้ามาอย่างไม่จำเป็นต้องเปิดไฟทั้งวันให้เปลืองแบบห้องอื่น มองไปข้างนอกมีระเบียงดูดาวให้ความรู้สึกโรแมนติกอย่างมากยามกลางคืน เขากวาดสายตามองวอลเปเปอร์สีครีมรอบ ๆ ด้วยรอยยิ้มบาง ๆ พร้อมกับเดินไปนั่งที่โซฟาอ่านหนังสือที่อยู่ใกล้กับเปียโนสีดำเงาตัวใหญ่
“โกคุเดระคุงออกแบบเองหรอ ดูดีมาก ๆ เลยนะ” บอสรุ่นที่สิบยิ้มให้กับมือขวาของตน โดยเจ้าตัวก็ยิ้มกว้างแทนคำขอบคุณ “นึกว่ารุ่นที่สิบจะไม่ชอบซะอีก..อยากฟังเพลงอะไรเป็นพิเศษมั้ยครับ”
สึนะทำท่านึกก่อนจะส่ายหน้า ปล่อยให้เจ้าตัวเล่นเพลงที่ถนัดที่สุด ร่างสูงเดินไปนั่งที่เก้าอี้เปียโนนิ้วทั้งสิบวางเบา ๆ บนแป้นสีขาวสะอาด หลับตานึกเพลงที่จะใช้เล่น สักพักนิ้วเรียวทั้งหมดเริ่มบรรเลงเป็นทำนองอย่างชำนาญ โกคุเดระเลือกเพลงที่เหมาะกับบรรยากาศสดใส สบาย ๆ อีกคนที่นั่งมองอยู่ไม่ไกลจ้องหน้าลูกน้องผมเงินพลางบ่นชมอยู่ในใจ ไม่น่าเชื่อว่าคนเลือดร้อนอย่างโกคุเดระคุงจะเล่นดนตรีที่ฟังแล้วสบายหูได้แบบนี้แฮะ...
“เป็นไงบ้างครับ รุ่น...อ้าว....” เมื่อบรรเลงเพลงจบโกคุเดระหันมาความคิดเห็นจากสึนะแต่ก็ต้องพบว่าคนที่ขอให้มาเล่นเพลงให้ฟังดันหลับไปก่อนเรียบร้อย
“นี่ผมเล่นได้หน้าเบื่อขนาดนั้นเลย?” เขายิ้มเจื่อน ๆ ก่อนเดินไปนั่งลงกับพื้นหลังเอนพิงโซฟาตัวที่บอสของตนนอนอยู่ พลางมองใบหน้าที่หลับพริ้ม บรรยากาศในห้องเงียบราวกับไม่มีใครอยู่ มือหนาถือวิสาสะเลื่อนไปจับมือเล็กข้างหนึ่งก่อนจะจูบเบา ๆ ลงบนหลังมือน้อย ๆ ของคนที่หลับไม่รู้เรื่อง
“ผมรักรุ่นที่สิบนะครับ” รอบยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า ประโยคที่ไม่ต้องการการตอบรับนั้น เขาเคยพูดอยู่บ่อย ๆ เวลาอยู่กับรุ่นที่สิบซึ่งเจ้าตัวก็ตอบโดยการยิ้มบาง ๆ ให้ทุกครั้ง เป็นใบหน้าที่เขาชอบเห็นที่สุดแล้ว โกคุเดระวางมือเล็กลงเบา ๆ ก่อนจะหันไปหยิบสมุดตรงที่วางโน้ตของเปียโน นั่งลงพิงโซฟาอย่างเดิมเขากางสมุดเล่มนั้นแล้วเขียนสิ่งที่คิดลงไป
“.........แต่งเพลงหรอ..?” เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นข้างหู โกคุเดระผงะออกมาใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อย “ร รุ่นที่สิบ!!”
“อยู่แค่สองคนจะมีใครอีกล่ะ...ขอดูเพลงที่แต่งหน่อยสิ” สึนะยิ้มกว้างพร้อมกับแบมือขอดูสมุดในมือลูกน้องตนที่ส่ายหน้ารัว ๆ “ไม่~ไม่ได้ครับ ผมยังแต่งไม่เสร็จเลย....เอาไว้เสร็จเมื่อไหร่จะเล่นให้รุ่นที่สิบฟังคนแรกเลยครับ”
ร่างเล็กทำหน้ามุ่ยพร้อมกับย้ำประโยค “ต้องคนแรกเลยนะ” ได้ยินแบบนั้นอีกฝ่ายจึงรีบตอบรับหนักแน่นเป็นสัญญาระหว่างกัน
‘...อีกไม่นานก็จะจบแล้ว
อยากรู้ว่ารุ่นที่สิบจะทำหน้ายังไง
ถ้าได้ฟังเพลงเพลงนี้ จะยิ้มให้กับผมอีกมั้ย...’
‘...อีกไม่นานก็จะจบแล้ว
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านายแต่งมาให้ฉัน
อยากฟังเร็ว ๆ จังเลย...’
**********************
คู่นี้เขียนไปฟังเพลง loop ของโกคุไป
(ฟังมันซ้ำ ๆ จนแต่งจบนั่นล่ะ= =)
คู่ต่อไปก็....L27
อืม..........มันจะสั้นลงกว่าเดิมมั้ยนี่.....
เรื่องต่อไปรู้สึกเป็นเรื่องที่น่าดีใจ^__^
เมื่อวันที่ 1 เมษาที่ผ่านมา
เป็นวันครบรอบ 1 ปีที่มาอาศัยที่นี่
จากเมื่อก่อนตอนแรก ๆ ที่มีคนเข้ามาเฉลี่ย 10-20 คน
จนถึงตอนนี้เฉลี่ย 50-60 คน
มิเป็นปลื้มมมมม^____^
ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาเยี่ยมเข้ามาเม้นท์ให้กันนะคะ
....โอ๊ะ~เหลือบไปเห็นขวาบน....
ครบ 10,000 hit ไปแล้ววววว~!!
ฉลองด้วยเลยละกัน
ขอตั้งชื่อภาพว่า
"...Red"
(จะเป็น Dark red,Red garden,Lolired อะไรก็ว่าไป)
*อนึ่ง...ไม่เกี่ยวกับสถานการณ์บ้านเมือง โปรดอย่าเหมารวมนะคะ="=
ถ่ายในห้องดูหนังที่บ้าน มันมีไฟหรี่อ่าค่ะ
อยากได้บรรยากาศมึด ๆ พอดี
รู้สึกใช้โฟโต้แหลกลาน=w=
THx for 10,000+ HIT~!!!!!!!!!!!!
บ๊ายบายค่ะทุกคน เจอกันเอนทรี่หน้าจ้า~
ปล.คงจะกลับมาเร็วกว่าเดิมเพราะมีเรื่องให้อัพอีกตั้ง 2-3 เอนทรี่
ปล2.ช่วงเดือนนี้มีอะไรเกิดขึ้นเยอะแยะ เอ้อ~จะมีฮาวทูเร็ว ๆ นี้ด้วยนะจ๊ะ^ ^
ปล3.เอนทรี่ที่แล้วพี่หมิงมาสาดน้ำให้แอบตกใจนิด ๆ อ่าค่ะ= =
edit @ 25 Apr 2009 22:40:52 by *MiRuKu* mad[Spanner]
