ด...ดีจ้า
ในที่สุดมันก็เสร็จสักที
ฟิคทรานส์ฯเรื่องที่สอง
คราวนี้เกี่ยวกับอลิส เอเลี่ยนสาวสวยแรงกระทิงที่เอาลิ้นพันคอแซมนั่นแหละ
แรงบันดาลใจได้มาขณะที่ดูหนังเป็นรอบที่ 4
"อลิสเค้าไปเรียนวิธียั่วผู้ชายมาจากไหนหว่า"
เมื่อเกิดคำถาม จึงเกิดความคิด เมื่อเกิดความคิดจึงหาที่ระบาย(เป็นเรื่องเป็นราว)
---------------------------------------------
อนึ่ง ตัวละครที่อยู่ในฟิค นิสัยและบุคลิกเป็นเพียงที่จขบ.แต่งขึ้นเองเฉย ๆ
อาจจะไม่ตรงกับข้อมูลจริง แต่จะโยงให้ใกล้เคียงที่สุด
มันไม่ Y
แต่ไม่รู้จะเรียกว่าติดเรทรึเปล่า!!??
----------------------------------------
ภายในร้านกาแฟแห่งหนึ่งในตัวเมือง หนุ่มสาววัยรุ่นวัยใสหลายคู่ต่างจับจองที่นั่งเต็มร้าน แม้จะดูไม่ใหญ่โตนักแต่ที่นี่ก็อยู่กลางทำเลดี บรรยากาศเยี่ยม แสงแดดอ่อน ๆ ที่ส่องผ่านตึกมองเห็นเป็นประกายทำให้เคลิ้มไปกับช่วงเช้าของวันอีกวันหนึ่ง
“ รีบ ๆ เข้าสิ ข้าไม่ได้ว่างมาติดอยู่ที่นี่ทั้งวันหรอกนะ” ที่โต๊ะด้านใน หนุ่มวัยมหาลัยกำลังทำหน้าบูดบึ้งท่ามกลางเสียงคุยจอแจจากโต๊ะข้างรอบ ๆ
“หือ? จะรีบไปไหนรึไง” หญิงสาวรุ่นเดียวกันเอียงคอถามหลังจากที่ตัวเองสำรวจแก้วกาแฟตรงหน้าที่ได้มาไม่นาน จิบไปนิดหน่อยก็ทำหน้าเหยเก
ฉัน อลิซ เผ่าพันธุ์พรีเทนเดอร์ของฝ่ายดิเซ็ปติค่อน ได้รับมอบหมายให้ทำภารกิจที่สำคัญคือ “ค้นหาตัว แซมวล วิกวิกี้” มันน่าตื่นเต้นจริง ๆ คิดดูสิฉันจะได้เจอเจ้ามนุษย์ที่ฆ่าลอร์ดเมกาทรอนเชียวนะ แต่...ยังไม่ใช่ตอนนี้หรอกนะ ไม่ มันยังไม่ถึงเวลา ฉันคงต้องรอคำสั่งจากสตาร์สครีมอีกสักพัก ช่วงนี้จึงต้องเรียนรู้พฤติกรรมของพวกมนุษย์มากมาย เพื่อการสอดแนมที่แนบเนียน...
“ที่ไหนก็ได้ที่มีเจ้าพวกมนุษย์น้อย ๆ หน่อย” เขาตอบเหมือนกำลังฝืนอดทน “อีกอย่างอยู่กับข้าเจ้าก็ไม่ต้องทำท่าทางแบบนั้นก็ได้ ยังไม่ถึงเวลาหรอกนะ”
“พูดอะไรอย่างนั้น ไซด์เวย์ นายไม่ได้มาเป็นแบบฉัน ไม่รู้หรอกว่ามันยากแค่ไหน ยิ่งมนุษย์เพศหญิงด้วยแล้ว” หล่อนบ่นสิ่งที่อยู่ในใจอย่างเปิดเผย การที่ต้องแสดงเป็นมนุษย์เพศหญิง ‘ปกติ’ นี่ยากยิ่งกว่าสิ่งมีชีวิตใด ๆ เสียอีก รายละเอียดปลีกย่อยหลากหลาย การกระทำที่ละเอียดอ่อน และที่สำคัญคือทั้งหมดต้องสามารถ ‘ปราบเพศชายได้’ จุดนี้ที่ฉันคิดว่าน่าสนใจนะ แค่การออกแรงเพียงเล็กน้อยก็ทำได้แล้ว เป็นเรื่องที่น่าพิศวงจริง ๆ
“รู้ไปก็เปลืองฮาร์ดดิสก์ หน้าที่ใครหน้าที่มัน”
“ไม่ค่อยช่วยกันเลยนะ....นี่ไซด์ เราไปกันได้แล้วล่ะ” อลิสควักเศษเหรียญและธนบัตรหลายใบออกมานับก่อนจะคัดออกมาวางบนโต๊ะ แล้วหันไปควงหนุ่มหน้าบอกบุญไม่รับเดินออกจากร้าน
“ไปเอาแร่กับกระดาษพวกนั้นมาจากไหนเยอะแยะ”
“ก็เครื่องจ่ายเงินไง เห็นพวกมนุษย์เรียกว่า.....เอ้อ เอทีเอ็ม นี่แหละ ส่วนเหรียญก็ได้มาจากร้านที่เค้าเหลือคืนมา” เธออธิบาย “หืม...ว่าแต่ทำไมเดโมลิชเชอร์ยังไม่มาสักทีล่ะ”
“เหอะ...เจ้านั่นต้องไปหาที่จอดแถวโกดังร้างน่ะ จอดแถวนี้เดี๋ยวก็ถูกสงสัยพอดี ตัวใหญ่ก็ลำบากงี้แหละ ฮะ ๆ เดี๋ยวคงมา” เขาตอบหัวเราะชอบใจ นาน ๆ ทีจะรู้สึกดีที่ตัวเล็ก จะว่าไปภารกิจนี้ก็ไม่ค่อยเหมาะกับเดโมลิชเชอร์เท่าไหร่นะ ยิ่งต้องมาในตัวเมืองแบบนี้ด้วย
“อ่าฮะ บอกเดโมลิชเชอร์ว่าพวกเราจะอยู่ที่ตึกนั้นนะ” อลิสชี้ไปทางตึกสูงของห้างสรรพสินค้าที่อยู่ไม่ไกลนักจากพวกเขานัก “หา?! ไปทำไมน่ะ!!” ฝ่ายที่ถูกเหมารวมไปด้วยอย่างไม่ทันได้ออกความเห็นถามเสียงสูง สาวผมบลอนด์ยิ้มหวานให้หรือที่เธอคิดว่ามันคือการ ‘หว่านเสน่ห์’ หากเป็นผู้ชายทั่วไปต้องหลงอย่างแน่นอน แต่เพราะที่อยู่ข้างเธอมันไม่ใช่ ทั่วไป นี่สิ
“ตัวรับเสียงพังหรือไง ข้าถามเจ้าอยู่นะ” รอยยิ้มหุบลงแทบจะทันที เธอถอนหายใจแรง ๆ ไปหนึ่งเฮือก
“เหตุผลก็คือ...ฉันจะต้องรีบปรับตัวก่อนที่จะเริ่มทำภารกิจ เข้าไปรวมกลุ่มกับพวกมนุษย์ได้อย่างไม่มีใครสงสัยไง ขอไปหาข้อมูลกับทักษะเพิ่มอีกหน่อยเอง.....น่า~ภารกิจนายคือดูแลฉันไม่ใช่หรอ” อลิสจ้องไซด์เวย์ด้วยแววตาจริงจัง ซึ่งอีกฝ่ายก็ได้จ้องกลับและนิ่งอยู่สักพัก...
“อลิส....ข้าว่าพอได้แล้วล่ะ” เสียงทุ้มดังมาจากข้างหลังหญิงสาวที่กำลังพิจารณาเสื้อผ้าชิ้นบางอยู่อย่างคร่ำเคร่ง ปล่อยให้อีกคนยืนถือถุงเสื้อผ้า,เครื่องประดับ,เครื่องสำอาง4-6ถุงอยู่คนเดียว
“แหม~โฮโลฟอร์มของนายนี่สะดวกจริงนะ” อลิสยิ้มอย่างอารมณ์ดีขณะที่เลือกชุดนอนวันพีชสายเดี่ยวสีฟ้าไปให้พนักงานคิดเงิน ไซด์เวย์มองสองสาวที่เคาท์เตอร์หัวเราะคิกคักอย่างเบื่อหน่าย นี่ถ้าเขาไม่ได้รู้จักอลิสมาก่อนคงคิดว่าหล่อนเป็นมนุษย์เพศหญิงจริง ๆ ไปแล้ว
“ได้แล้วค่ะ ระวังบอยเฟรนด์โมโหใส่เอานะ”พนักงานสาวกระซิบพลางชี้ไปทางหลุ่มหล่อหน้าตายที่ยืนมองนิ่งเหมือนหุ่นอยู่ไม่ไกล
“อื๋อ?....เค้า...” ไม่ทันได้พุดจบอลิสก็ถูกฉุดลากออกจากร้านไปเสียก่อน
“นี่ ไซด์เวย์ มนุษย์ผู้หญิงเมื่อครู่เรียกนายว่า ‘เพื่อนชาย’ แน่ะ” หนุ่มสาวทั้งสองเดินคู่กันไปตามทางเดิน ฝ่ายหญิงสวย เซ็กซี่ราวกับดารา ฝ่ายชายก็หน้าตาดี ดูมีฐานะ ต่างเป็นที่จับตามองของผู้ที่เดินผ่าน แต่เหตุผลคงจะมีแค่นั้นถ้าไม่เห็นว่าสินค้าที่ซื้อมาเกือบสิบถุงของพวกเขาอยู่ที่มือเล็ก ๆ บอบบางของสาวสวยเพียงคนเดียว น่าแปลกใจที่เธอไม่มีท่าทีไม่พอใจหรือเหน็ดเหนื่อยให้เห็นสักนิด อย่างกับในถุงมีแต่ปุยนุ่นอย่างนั้นแหละ “...ถูกแล้วนี่ เพราะข้าคือเพื่อนชายของเจ้า...หรือไม่ใช่?”
อลิสอธิบายให้ไซด์เวย์ฟังว่า ‘เพื่อนชาย/เพื่อนหญิง’ ของมนุษย์ หมายถึง ..คน ๆ หนึ่งที่ต้องการแบ่งปันทั้งเวลา ความรู้สึก ความห่วงใยและความรักให้คนอีกคนหนึ่ง ต้องการการได้อยู่ใกล้ชิดคน ๆ นั้น ได้ดูแล หรือหมายถึงคนที่กำลังคบหาดูใจกันอยู่ อาจจะเป็นมากกว่าหรือน้อยกว่าเพื่อน แต่ก็ไม่ถึง ‘ครอบครัว’ คำว่า ‘คู่รัก’ ก็คล้าย ๆ กัน แต่มันมีหลากหลายคำนิยาม ไม่สามารถให้คำตอบได้นอกจากจะประสบกับตัวเอง
“..........ดูซับซ้อนยิ่งกว่าประวัติศาสตร์ไซเบอร์ตรอนซะอีก” เขาออกความเห็นหลังจากการอธิบาย อลิสพยักหน้าเห็นด้วย
“เฮ้~พวกเจ้าน่ะ!” เสียงโทนต่ำดังมาไม่ไกลนัก ทั้งคู่หันไปหาต้นเสียงที่รู้อยู่แล้วว่าเป็นใคร
“เจ้ามาช้า / ช้ามากกก” หนุ่มสาวโพล่งขึ้นประสานเดียวเป็นเสียงเดียวขณะมองชายหนุ่มรุ่นเดียวกันที่ดูตัวใหญ่และกำยำกว่าโฮโลฟอร์มของไซด์เวย์วิ่งมาหา
“หนวกหู! ข้าต้องไปหาที่กบดานตั้งไกลนะ” เดโมลิชเชอร์เถียงหน้าบูด เปลืองพลังงานก็เปลือง ยังจะมาว่ากันอีก ความผิดของเขาที่ได้แสกนเป็นรถแม็คโครรึไง!!
“มาที่นี่ทำไมเนี่ย เห็นเจ้าพวกนี้เยอะ ๆ แล้วอยากบี้ทิ้งเป็นบ้า” ดิเซ็ปติค่อนหัวแดงบ่น “อลิส....พาเดินทีสิ...” ไม่ว่าเปล่าเจ้าตัวโอบรอบคอหญิงสาวจากด้านหลังแล้วถ่ายน้ำหนักลงบนตัวของอลิสอย่างไม่สนใจเสียงนินทารอบข้าง ทำไมเขาต้องมาอยู่ในที่แบบนี้ด้วยนะ
“ฉันเป็นผู้หญิงนะยะ ถ้าข้อต่อชำรุดก่อนทำภารกิจล่ะก็ ฉันจะฟ้องสตาร์สครีม!” น้ำหนักที่ถ่ายลงมาทำให้เธอต้องโน้มตัวและย่อเขาลงเพื่อให้ร่างกายสมดุลไม่เสียการทรงตัว เป็นภาพที่เรียกคะแนนสงสารจากผู้คนรอบ ๆ ได้เป็นอย่างดี ถือของหนักไม่พอ ยังต้องแบกผู้ชายตัวโตอีก...อลิสน้อยผู้น่าสงสาร ถึงความจริงแล้วเธอจะไม่ได้รู้สึกหนักเลยก็เถอะ
“เหอะ....พวกข้ามาเป็นเพื่อนแท้ ๆ เลย” เดโมลิชเชอร์ทำหน้ามุ่ยผละไปเกาะไซด์เวย์ที่เดินอยู่เงียบ ๆ แทน อลิสถอนหายใจ “ก็ได้พวกเราไปพักกันก่อน”
ที่ม้านั่งบริเวณมุม ๆ หนึ่งของห้าง อลิส ไซด์เวย์ เดโมลิชเชอร์ คุยแลกเปลี่ยนข้อมูลเกี่ยวกับโลกมนุษย์ที่ตัวเองเคยประสบมาร่วมกัน ดิเซ็ปติค่อนสามหน่อใช้เวลาอย่างเรื่อยเปื่อยไปกับการเที่ยวรอบตัวห้าง แน่นอนว่าก่อนเดินเที่ยวอลิสต้องขนของ ๆ เธอไปเก็บไว้กับไซด์เวย์เสียก่อน จะได้ไม่ต้องแบกไปมาให้ลำบากตัวเอง (เพราะอีกสองคนมันไม่คิดจะช่วย)
“ต่อไปพวกเราต้องไปที่ไหน” ไซด์เวย์หันไปถามคู่หูร่วมภารกิจขณะที่พวกเขากำลังเดินสำรวจอยู่ในร้านหนังสือ อีกฝ่ายชูหนังสือเล่มเล็กขึ้นมาแทนคำตอบ เมื่อได้ยินเสียงฮึมตอบรับจึงเก็บหนังสือเข้าที่เดิมก่อนจะมองหาอะไรที่ดูน่าสนใจต่อ ก็ใช่ว่าเดโมลิชเชอร์อยากจะไป เขายังเป็นห่วงพรีเทนเดอร์สาว อลิส ดิเซ็ปติค่อนน้องใหม่ที่ได้รับภารกิจสำคัญตัวเดียว การที่เขาได้อยู่กับเธอเหมือนทำให้ลืมและปล่อยวางจากเรื่องต่าง ๆ ไซด์เวย์ก็คงคิดไม่ต่างกันหรอก...
“หาอะไรน่ะ เดโมลิชเชอร์?” เสียงใสดังข้าง ๆ หู หนุ่มร่างใหญ่หันไปสบตาสีฟ้าสว่างของหญิงสาวพอดี จึงยื่นนิตยสารที่หามาได้ให้ดู อลิสมองตาปริบ ๆ พลางหยิบมาเปิด ในนั้นมีแต่ภาพสาว สวย ๆ โพสท่าเซ็กซี่ติดเรททั้งนั้น เดโมลิชเชอร์ให้คำแนะนำและคำอธิบายต่าง ๆ กับแต่ละภาพเหมือนผู้ใหญ่กำลังสอนเด็ก สอนให้ใจแตกซะด้วย ดูเหมือนเจ้าหล่อนก็จะชอบไม่แพ้กัน ไซด์เวย์ถอนหายใจไปพร้อมกับส่ายหัวน้อย ๆ เจ้าพวกนี้ชักจะทำตัวเหมือนพวกมนุษย์ขึ้นทุกที อยากรู้ยังจำกันได้มั้ยว่าตัวเองเป็นดิเซ็ปติค่อน เขานั่งลงกับพื้นข้างเดโมลิชเชอร์เพื่อร่วมวงสนทนาลามกนี่ด้วย.. เอาเถอะ อยากทำอะไรก็ทำ ก่อนที่สงครามครั้งนี้มันจะเริ่ม...
“บ๊าย บาย” ยามค่ำ อลิสบอกลาเดโมลิชเชอร์ ขณะที่เขานั่งในรถออดี้ข้างคนขับ ให้ไซด์เวย์พาไปส่งที่โกดังร้าง เนื่องจากเป็นรถสปอร์ตมีแค่สองที่นั่งอลิสจึงไปด้วยไม่ได้ อีกอย่าง หนุ่ม ๆ คงมีเรื่องอยากคุยกันแบบส่วนตัวด้วยนั่นล่ะ
“เดี๋ยวมา” สารถีจำเป็นพูดเสียงเรียบก่อนจะเลื่อนรถออกไป
ดิเซ็ปติค่อนสาวเดินมุ่งหน้าไปยังอพาร์ทเม้นท์ที่ตัวเองพักอย่างไม่รีบร้อน อีกไม่กี่วันเราก็ต้องย้ายเข้ามหาลัยนั่นแล้ว จะหาตัวเจอได้ไงล่ะ ถ้าเจอแล้วจะเข้าหายังไงดี เอ...นึกถึงตอนที่คุยกับไซด์เวย์แล้ว ใช่! แฟน! ทำยังไงถึงจะเป็นแฟนได้นะ ไปกินข้าว? ดูหนัง? แลกเบอร์? ไปเที่ยว? ให้ของกำนัล?? เฮ้อ...มีอะไรที่ ‘ทำแล้วได้เร็ว’บ้างมั้ยนะ....เมื่อมาถึงมือบางเปิดประตูห้องก่อนจะเอื้อมไปเปิดไฟและเครื่องปรับอากาศ เดินไปวางของที่ปลายเตียง เธอล้มตัวลงนอนอย่างคนเหม่อลอยโดยมีเสียงหึ่งเบา ๆ ของเครื่องปรับอากาศประกอบในความเงียบชั่วขณะ
“คงต้องพึ่งเทคโนโลยีพวกนี้หน่อยล่ะ” อลิสเดินไปหยุดอยู่หน้าโทรทัศน์ เชื่อมต่อข้อมูลกับตัวเองแฮ็คเข้าสัญญาณหาช่องเถื่อน ไม่นานนักก็เจอช่องที่มีผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ในห้อง ๆ หนึ่ง
“หือ?....เตียง.......ต้องถอดด้วย......อ้อ ถ้าทำอย่างนั้นจะมีเสียงสินะ แล้วต้องถูกให้ใส่ไอ้นั่นด้วยหรอ? ......อ๋อ พอทำแบบนั้นแล้วดูเหมือนจะมีความสุขแฮะ....”--------
“เสียงดังน่ารำคาญ” อลิสหันไปหาเสียงทุ้มต่ำที่แทรกเข้ามาในห้อง
“ไซด์เวย์ ดูนี่ ๆ เป็นแฟนกันต้องทำอย่างนี้สินะ” เธอชี้ไปที่จอแสดงภาพข้างหน้า
“เรื่องส่วนตัวระหว่างเพศของมนุษย์ ข้าไม่อยากทำความเข้าใจนัก”
“ฉันว่าเข้าใจง่ายกว่าความรู้สึกอะไรนั่นอีก”
“ปิดซะ น่าขยะแขยง” ไซด์เวย์ตัดบทเสียงเรียบ เจ้าหล่อนแสดงท่าทางไม่พอใจแต่ก็ยอมปิดโดยดี
“วันรุ่งขึ้น ข้อกับเดโมลิชเชอร์ต้องย้ายไปที่อื่น เจ้าต้องเตรียมตัวกับภารกิจของตัวเองได้แล้ว” พรีเทนเดอร์สาวพยักหน้าเข้าใจ เงียบไปพักหนึ่ง “งั้น.....”
“ขอลองบทเรียนใหม่กับโฮโลฟอร์มของนายสักนิดสิ” เธอเอียงคอถาม
“ไม่อนุญาต”
“ทำไมง่าาาา” อลิสร้องคราง ไม่ได้นี่ไม่ใช่ฟิคnc17นะ ขืนมีเดี๋ยวได้เป็นเรื่อง ไซด์เวย์บอกลาแล้วหันหลังเตรียมจะเดินออกจากห้อง ที่จริงแล้วเขามานี่เพื่อมาบอกกับเจ้าหล่อนก่อนจะไปที่อื่นก็เท่านั้น อลิสเพิ่งจะมาบนโลกได้ไม่นานบทรับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงก็เป็นของเขากับเดโมลิชเชอร์ที่อยู่ใกล้ที่สุดไปแล้ว แต่เดโมลิชเชอร์จับสัญญาณดิเซ็ปติค่อนตัวอื่นในแถบเอเชียได้พวกเขาก็ต้องไปสมทบ ทางฝั่งนี้ก็ดูจะปรับตัวได้แล้วด้วย
“!!” ก่อนจะได้ก้าวออกจากห้องแขนซ้ายก็ถูกบางสิ่งรั้งเอาไว้ เมื่อหันไปมองยัยนั่นก็ทำหน้าเหมือนอ้อนวอนขอชีวิตอย่างนั้นแหละ “ไม่เอาน่าไซด์เวย์ เดี๋ยวนายก็จะไปแล้ว อยู่เป็นคู่ฝึกให้หน่อยสิ”...
สุดท้ายชัยชนะก็ตกเป็นของอลิส คู่ฝึกซ้อมจำเป็นขอทราบรายละเอียดว่าจะจัดการกับเหยื่อยังไง เธอบอกว่าเตียงคือที่ ๆ ดีที่สุด แต่ไม่ทันได้บอกมากกว่านั้นโฮโลฟอร์มของเขาก็ถูกผลักให้นอนราบไปกับเตียงอย่างไม่ทันตั้งตัว
“นายทำเหมือนกับฉันเป็นแฟน ฉันจะทำเหมือนนายเป็นแฟน เพื่อความยุติธรรมนะ” เจ้าหล่อนยิ้มแปลก ๆ พร้อมกับขึ้นมานั่งคร่อมบนร่างโฮโลฟอร์ม นี่เจ้าคิดจะบอกกับข้าหรือเอาไว้บอกกับไอ้หนุ่มนั่นกันแน่ เธอโน้มตัวลงมาทำในสิ่งที่เรียกว่า จูบ และไม่ทันได้ให้เขาตั้งตัวอีกครั้ง เพราะเวลาทำแบบนี้ต้องหลับตาด้วยทำให้มองไม่เห็นว่าไซด์เวย์มีสีหน้าตกใจแค่ไหน เมื่อผ่านไปไม่กี่วินาทีเธอจึงผละออกช้า ๆ
“ไซด์....”คราวนี้เป็นฝ่ายที่เธอไม่ได้ตั้งตัวบ้าง อลิสถูกกดท้ายทอยลงมาประกบริมฝีปากโดยคนที่อยู่ล่างเสียเอง ครั้งที่สองดูเหมือนจะนานกว่าครั้งแรก จนเธอต้องส่งเสียงต่อต้านผ่านลำคอไซด์เวย์ถึงปล่อยให้เป็นอิสระได้
“อะ....”
“ตอนที่ทำแบบนี้เจ้าควรจะลอบเอาข้อมูลจากเหยื่อนะ รู้มั้ย........แล้วทำไมหน้าเป็นแบบนั้น?”
“นาย...นายรู้ได้ไงว่าทำยังไงน่ะ”
“ยากตรงไหน ก็เห็นทำกันเกลื่อน”
พรีเทนเดอร์สาวลุกมานั่งข้างเตียงด้วยความรู้สึกไม่เข้าใจ และไม่รู้ด้วยว่าหน้าตัวเองขึ้นสีแดงจัด มันอะไรน่ะ ความรู้สึกเมื่อกี้นี้ ในข้อมูลที่มีอยู่ไม่เห็นจะบอกเลยว่าจะเป็นแบบนี้นี่นา ทำไมหน้าเราถึงรู้สึกร้อน ๆ กันนะ อึก ร่างกาย...รู้สึกอึดอัด... ไซด์เวย์ส่ายหัวน้อย ๆ ที่บอกไปน่ะฟังกันบ้างมั้ย เขาคิดว่าอลิสคงกำลังสับสนกับพฤติกรรมแปลก ๆ นี้ของมนุษย์อยู่....เอ..หรือเป็นเพราะเขาทำอะไรผิดไป? ...ร่างโฮโลฟอร์มเดินผ่านไปยังถุงเสื้อที่ซื้อมาใหม่ก่อนจะหยิบตัวหนึ่งโยนไปคลุมหัวหญิงสาวที่กุมหน้าตัวเองอยู่
“อ๊ะ! อย่ามาเล่นของ ๆ คนอื่นนะ” เมื่อสติกลับมา หล่อนก็หันไปโวยใส่ทันที
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอเข้ารีชาร์จก่อนล่ะ” ร่างโฮโลฟอร์มเดินไปข้าง ๆ เตียงอีกฝั่งแล้วล้มตัวนอนลง อลิสมองการกระทำนั้นอย่างงุนงง ใช้เวลาในการประมวลเหตุการณ์พักหนึ่ง “แล้วไม่เอาโฮโลฟอร์มของนายไปด้วยหรอ??”
“...ให้อยู่เป็นเพื่อน” อลิสอึ้งไปชั่วขณะ จนรอยยิ้มกว้างได้ปรากฏบนใบหน้า เธอเดินไปปิดไฟแล้วกลับมานอนลงข้าง ๆ พร้อมกับแกล้งกอดแขนของเขาอย่างซุกซน โดยมีเสียงร้องเตือนว่าอย่ามาเล่นพิเรนทร์กับเขาเป็นพอ หญิงสาวหัวเราะคิกคักเป็นครั้งสุดท้ายก่อนทุกอย่างจะเข้าสู่ความเงียบ
fin.
-----------------------------------------------
ตอนแรกคิดจะใช้บาร์ริเคด แต่ไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาอธิบายเรื่องที่หายไปในหนัง
นึกดิเซ็ปติค่อนที่เป็นรถปกติออกก็มีเจ้านี่แหละ
ส่วนเดโมลิชเชอร์นั่นพ่วงติดมาด้วย แหะ ๆ
อยู่ในฟิคนี้มามาดพี่ชายที่น่ารัก ส่วนไซด์เวย์ไหงกลายเป็นหนุ่มซึนขรึมไปได้?....
-----------------
แต่งออกมาซะกลายเป็นรักหวานแหวซะได้ อะไรนี่
(ช่วงท้าย ๆ จะเห็นได้ว่าเผา เพราะเริ่มขี้เกียจ)
แปะภาพอลิสในหนัง
สวยหยาดเยิ้ม~....
.
.
ชะอุ๋ย ผิดรูป
เหอ ๆ ๆ แต่ยังไงก็สวยสู้หนูเมแกนไม่ได้ล่ะน้า^3^
แถม ๆ ๆ
--------------------------------
ไซด์เวย์มองหญิงสาวที่หลับตาพริ้มอยู่ข้างกาย ในขณะที่รีชาร์จอยู่ร่างโฮโลฟอร์มสามารถเคลื่อนไหวและรับรู้ได้อิสระ เรื่องนี้อลิสคงยังไม่รู้ เมื่อจ้องหล่อนได้สักพักร่างกายก็ขยับโน้มไปจุมพิตที่ขมับของคนที่นอนนิ่งอยู่.... ไซด์เวย์ชะงักเล็กน้อย ทำบ้าอะไรของเขาเนี่ย....ดูเหมือนจะติดพฤติกรรมพวกมนุษย์มาซะแล้วสิ
“...ยัยพรีเทนเดอร์นี่น่ารำคาญจริง...”
ในวันต่อมาอลิสก็ได้ล่ำลาทั้งเดโมลิชเชอร์และไซด์เวย์ แต่คนที่ทำให้ไปผิดเวลาคงเป็นเดโมลิชเชอร์ที่มัวแต่ย้ำเรื่องการเอาตัวรอด การอยู่กิน การสอดแนม เจอมนุษย์มายุ่งย่ามก็ฆ่าทิ้งซะ ฯลฯ กว่าจะไปได้ก็เลยเวลามาหลายนาที จนไซด์เวย์ออกตัวไปก่อนนั่นแหละถึงรีบขับตาม(แม้จะไปได้ไม่เร็วเท่าก็เถอะ)
...พวกเราจะได้พบกันอีก
ไม่ว่าที่ใดก็ตาม...
-----------------------------
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะค้า
ปล.โฮโลแกรมต่างกับโฮโลฟอร์มตรงที่ โฮโลฟอร์มสามารถจับต้องได้
(ไปเจอข้อมูลมาอ่าน้า)
edit @ 19 Nov 2009 17:13:59 by Prajzis
edit @ 19 Nov 2009 17:19:32 by Prajzis
/โดนบี้
