ミーネ ::สิ่งมีชีวิตตัวกระจ้อยบนไซเบอทรอน

เอนทรี่นี้จะเป็นการเขียนฟิครีบอร์นครั้งแรกของมิ-*-

เอ่อ ตั้งโปรเจคไว้ว่าจะเขียน ผู้พิทักษ์ x สึนะ (ขอย้ำว่าผู้พิทักษ์ทุกคน)

พล๊อตไม่มีกะเค้า คิดได้ก็แต่ง=[]=""""

อิงโดยรวมมาจากชื่อเรื่องเอา-*-

คู่แรกก็อย่างที่บอกไปแล้วหัวเอนทรี่

อาจจะดูขัด ๆ หน่อยนะคะ ต้องขออภัย

(เพียงแต่คนมันอยากแต่ง)

-------------

เหตุใดเมื่อพบนายครั้งแรกจึงถูกชะตา

เหตุใดจึงยอมละทิ้งสิ่งที่ใฝ่ฝัน

เหตุใดถึงยอมมาเดินทางสายนี้นั้น

                แต่ก่อนนั้นน่ะหรือ...

      เป็นเพียงเด็กห่วย ๆ  อ่อนแอ ปฏิเสธคนไม่เก่ง ชอบทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ทำอะไรไม่ได้เรื่องซักอย่าง ซึ่งนั่นก็เป็นส่วนที่ทำให้นายเป็นที่รู้จักทั่วโรงเรียนนามิโมริ แต่ฉันไม่เห็นอย่างนั้น นายยอมทำทุกอย่างเพื่อคนที่รัก เข้มแข็ง อ่อนโยน ห่วงใยคนรอบข้างเสมอ เมื่อถึงคราวที่ฉันได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของนาย มันเริ่มตั้งแต่ตอนนั้น...ตอนที่ฉันแทบจะฆ่าตัวตายเพียงเพราะกลัวจะไม่ได้เล่นกีฬาที่ตนเองรักอีก และคนที่ยื่นมือเข้ามา ก็เป็นนาย...

                 “อ้าว~ ยามาโมโตะคุง มาหาสึนะหรอจ๊ะ?” นานะเปิดประตูรับผู้มาเยือน เพื่อนสนิทของลูกชายยืนส่งยิ้มอยู่หน้าบ้านในมือถือกระเป๋าใบใหญ่ที่ดูท่าทางไม่หนัก เธอคงจะไม่ประหลาดใจถ้าเด็กตรงหน้าไม่ได้มาหาเวลา 3 ทุ่มครึ่ง                “ครับ สึนะนอนแล้วหรอครับ?” คุณแม่พาให้เขาเข้ามาข้างในเพราะเกรงว่าอยู่ข้างนอกนานหนุ่มนักกีฬาจะเป็นหวัดซะก่อน

                “จ๊ะ เพิ่งเข้านอนเองน่ะ มีธุระอะไรรึเปล่า กินข้าวแล้วหรอ” ยามาโมโตะตอบรับ เขาแค่มาอยู่ค้างกับสึนะ 2 คืน ก็ไม่ค่อยอยากออกบ้านตอนกลางคืนแบบนี้นักหรอก เผอิญวันนี้อยู่ซ้อมเย็นไปหน่อย ขากลับบ้านเจอกับเจ้าหนูพอดี บอกว่าจะไปทำธุระ 2 วัน ให้ไปอยู่ดูแลสึนะหน่อย ดูท่ารีบร้อนเชียว ฉันก็เลยต้องไปเก็บผ้าบอกพ่อก่อนมา

ถึงหน้าห้องแล้ว ยามาโมโตะพยายามเปิดประตูอย่างเบามือเพื่อไม่ให้คนข้างในตื่น เขาวางกระเป๋าเป้ไว้ก่อนจะตรงมาดูเจ้าของห้อง ร่างเล็กนอนขดตัวนิด ๆ เนื่องจากอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศ ดวงตาที่มักจะแสดงอารมณ์แทบทุกเวลายามตื่น ขณะนี้ได้ผ่อนคลายจากทุก ๆ สิ่ง เขาเผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัว สึนะเวลานอนก็น่ารักนะ

“งืม................อ่ะ!!......อย่ามาหลอกหลอนกันเลยนะครับ!!!!!!! แล้วผมจะอุทิศส่วนกุศลไปให้ ผมสัญญานะคร้าบบบบ~!!!!!!!!” สึนะร้องโวยวายเมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นใครก็ไม่รู้ยืนจ้องเขาอยู่...บ้านนี้ก็มีตั้งหลายคนทำไมต้องมาหลอนหลอนโผมมมมม~ทำไมผมถึงได้ซวยอย่างนี้~

“ฮะ ๆ ๆ ฉันเอง”

“เอ๋...ย...ยามาโมโตะหรอ?” เสียงฝีเท้าของร่างสูงเดินไปเปิดไฟเพื่อจะได้ทำอะไรได้สะดวกหน่อย(?) ทั่วห้องสว่างจ้า ร่างเล็กทำตาหยีเพื่อปรับแสงที่ส่องกระทบพลางลุกขึ้นนั่งเนือย ๆ มองไปยังผู้มาเยือนที่ทำราวกับเป็นบ้านของตัวเอง

“พอดีว่ารีบอร์นบอกให้ฉันมาดูแลนายน่ะ” ยามาโมโตะหันมาบอกสึนะยิ้ม ๆ ขณะจัดแจงเอาของออกมาจากกระเป๋า

                “อ่า ใช่ ๆ รีบไปไหนก็ไม่รู้ แต่ก็ดีแล้วล่ะน้า~จะได้พักบ้างซักที” โดนขู่เข็ญดัดหลังทุกวัน ได้พักบ้างมันก็สุดยอดแล้ว....แต่ทำไมถึงเป็นยามาโมโตะล่ะ โกคุเดระไปกับรับอร์นนี่นะ จะว่าไปถ้าเค้าอยู่คง...ลำบากหน่อย สรุปว่ายามาโมโตะนี่(อาจจะ?)ปลอดภัยที่สุดแล้ว ร่างเล็กระบายความในใจให้เพื่อนสนิทฟัง เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกทำให้ร่างสูงที่นั่งมองอยู่ทุกท่าทางยิ้มไม่หุบ ยามาโมโตะขอตัวไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนนอน ตั้งแต่เลิกซ้อมมานี่ก็ยังไม่ได้พัก ร่างกายนักกีฬายังคงฟิตอยู่ตลอด ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ...เป็นเวลา 5 ทุ่ม ที่กว่าจะได้นอน ทั้งสองคนใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเลือกว่าจะนอนที่ไหน สุดท้ายก็ต้องมาลงที่ นอนบนเตียงทั้งคู่เพื่อความเท่าเทียม แน่นอนว่าฝ่ายที่ชนะจะต้องเป็นยามาโมโตะ

                “ไม่ต้องเกรงใจหรอกน่าสึนะ ฉันน่ะง่าย ๆ อยู่แล้ว” เอ่อ...พี่น่ะง่าย แต่ผมไม่ง่ายนะครับ แล้วนี่ฉันเป็นเจ้าของบ้านไม่ใช่หรอ~!!!!...อีกฝ่ายก็ได้แต่เถียงในใจ จนเมื่อไฟปิดลง ความมืดอันเงียบสงบมีเพียงแสงอ่อน ๆ จากดวงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างผ่านผ้าม่านสีขุ่นที่พอจะมองเห็นสิ่งรอบ ๆ ได้ลาง ๆ

ทำไมเวลาที่แสงสว่างดับไป

ถึงได้เงียบและมืดมิดขนาดนี้นะ

ทั้ง ๆ ที่ก็เป็นที่เดียวกันแท้ ๆ

                “นอนล่ะนะสึนะ” ไม่ว่าเปล่าเจ้าตัวเอาหมอนของตัวเองมาเบียดแล้วล้มตัวนอนทันที นี่สินะง่ายของพี่แก...แต่มันจะสบายเกินไปแล้วนะ~!

                “เฮ้อ~ช่างเถอะ” โวยไปก็เท่านั้นนอนดีกว่า....อ่า ยามาโมโตะนี่หลับเร็วจริง ๆ ไม่เคยมีแบบไม่ใช่บ้านตัวเองแล้วหลับไม่ลงบ้างรึไงนะ อ้อ วันนี้มีซ้อมเย็นนี่นา แล้วยังต้องมาอยู่ดูแลเขาแทนรีบอร์นอีก...

“คงจะเหนื่อยสินะ..” ร่างเล็กเผลอเอื้อมมือไปจับแก้มของคนที่กำลังหลับโดยไมรู้ตัว รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏให้เห็นเด่นชัดแม้จะอยู่ในความมืด

“ว...หวา~!!!” จู่ ๆ เอวบางก็ถูกคนมือไวรวบไปกอดแนบชิดแบบไม่ทันตั้งตัว “ยามาโมโตะ!!!”

....

ละเมอ..สินะ อึ๋ย~ใกล้เกินไปแล้ว....สึนะพยายามแงะมือที่ทับเขาไว้ให้หลุดแต่ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ยิ่งเอาออกก็ยิ่งถูกลากเข้ามาใกล้มากขึ้น

“นิ่มจัง~...” ง่า...แต่ผมอึดอัดนะคร้าบบบ...ดิ้นไปดิ้นมาพอเป็นพิธีก็หยุดแค่นั้น นี่เค้าหลับไปจริง ๆ รึแกล้งกันเนี่ย...แต่ก็...อุ่นดีแฮะ......ไม่นานร่างเล็กก็ฟุบหลับไป มือหนากระชับกอดมากขึ้น

“คิก..น่ารักจังน้า~”

                  เจ้าหญิงที่บอบบางราวไหมนุ่ม

                                                                                                แปดเปื้อนสิ่งมัวหมองได้ง่ายนัก      

                                                จำต้องมีองครักษ์คอยปกป้อง

ผมขอเป็นเพียง ‘หนึ่งในนั้น’ ได้ไหม

                                                                                แล้วผมจะอยู่เคียงข้างคอยดูท่านเติบโตขึ้น...เรื่อย ๆ...

---------------------

อันที่จริงอยากจะให้เป็นฟิคสั้น

แต่เนื่องจากตั้งกำหนดเอาไว้วันลอยกระทง

ดันไม่เสร็จ-******-(เริ่มเขียนเมื่อ 3 วันก่อน)

คาดว่าเอนทรี่หนาก็จบคู่นี้แล้ว

อันดับที่คิดไว้ก็คือ

1.80

2.59

3.L

4.18

5.33

6.69

7.27

*ตั้งแต่ 1-6 คิดดีแล้วค่ะ ประมาณว่าเอาตามอันดับที่แต่ละคนเปิดตัวในเรื่องจริง(กะเอาคร่าว ๆ อ่านะ)

*ฟิคสุดท้ายนั่นไม่ต้องตกใจ ไม่ใช่คู่ 2727 หรอก-*- แต่จะเขียนเกี่ยวกับช่วงที่สึนะตาย (ประมาณว่าสึนะได้บทมากกว่าคนอื่นทำนองนั้น)

*ในแต่ละคู่จะมีการนำบางระโยคใส่ไว้ในฟิคเรื่องสุดท้าย(27) จะเป็นประโยคไหนบ้างก็คงต้องเดากัน^^

สุดท้ายนี้ขอขอบคุณที่อ่านถึงนี้นะคะ

สุขสันต์วันลอยกระทง

(ที่ผ่านมาเมื่อ 1 ชั่วโมงที่แล้ว)

edit @ 13 Nov 2008 17:32:13 by *MiRuKu* mad[Spanner]

edit @ 9 Dec 2008 16:02:30 by *MiRuKu* mad[Spanner]